Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

Δεν ξέρω γιατί το είχα τόσον καιρό αδιάβαστο, ενώ και μόνο ο τίτλος με είχε αμέσως ενθουσιάσει περίεργα. 

"Η κλέφτρα των βιβλίων" του Αυστραλού Μάρκους Ζούσακ είναι ένα βιβλίο για την αδικία, για τον ρατσισμό, για την Ιστορία την ίδια. Ένα βιβλίο που έχει κυκλοφορήσει σε 40 χώρες. Ένα βιβλίο που έχει γίνει ταινία. Ένα βιβλίο για τα βιβλία!


Δύσκολο, σκληρό, με την παρουσία του ίδιου του Χάρου να αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο στιγμές από την άχαρη δουλειά του κατά την περίοδο του ναζισμού στην Γερμανία. 

Η Λίζελ βρίσκει πως ο λόγος που κλέβει βιβλία είναι πολύ σοβαρός, πρόκειται για θέμα ζωής και θανάτου, πρέπει να σώσει τον Μαξ, τον νεαρό Εβραίο που κρύβουν στο υπόγειο του σπιτιού τους. Η δύναμη των λέξεων, το θαύμα των σελίδων είναι σωτήριο φάρμακο κατά του θανάτου. 

Αποσπάσματα:

Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να σιγουρευτούν πως έλεγες με τον σωστότερο τρόπο το “χάιλ Χίτλερ”. Ύστερα σε μάθαιναν να βαδίζεις με στητό κορμί, να τυλίγεις περιβραχιόνια και να ράβεις ρούχα.

Γιατί δε θα έπρεπε να θέλεις να μοιάζεις με τους μαύρους ή με τους Εβραίους ή με οποιονδήποτε άλλον δεν είναι… δεν είναι σαν κι εμάς.

Όπως αντιλαμβάνεστε, ο κόσμος μπορεί να σας πει πως η ναζιστική Γερμανία στηριζόταν κατά βάση στον αντισημιτισμό, σ΄έναν υπερβολικά ένθερμο ηγέτη και σ’ ένα έθνος μισαλλόδοξων που τρέφονταν με μίσος, αλλά όλα αυτά μπορεί και να μην είχαν οδηγήσει κάπου αν οι Γερμανοί δεν έλκονταν από μια συγκεκριμένη δραστηριότητα: Το να καίνε.

Οι περισσότεροι Εβραίοι πίστευαν, όπως κι αυτός, πως τέτοιο μίσος δε θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Ήταν μια συνειδητή απόφαση, λοιπόν, να μην ακολουθήσει τον Χίτλερ. Από πολλές απόψεις όμως, ήταν μια καταστροφική απόφαση.

Να ζήσει. Η ζωή είναι για να τη ζεις. Το τίμημα γι’ αυτό ήταν ενοχή και ντροπή.

Και ύστερα η ριξιά έφερε την έβδομη πλευρά του ζαριού. Δυο μέρες αφότου η Γερμανία εισέβαλε στη Ρωσία.  Τρεις μέρες πριν η Βρετανία και οι Σοβιετικοί μπουν στον πόλεμο. 
Εφτά. Ρίχνεις το ζάρι και, καθώς το βλέπεις να κυλάει, συνειδητοποιείς απόλυτα πως δεν είναι ένα κανονικό ζάρι. Ισχυρίζεσαι πως είναι προϊόν κακοτυχίας, αλλά το ήξερες από την αρχή ότι θα ερχόταν. Εσύ το έφερες μέσα στο δωμάτιο. Το τραπέζι μπορούσε να το μυρίσει στην ανάσα σου. Ο Εβραίος προεξείχε από την τσέπη σου από την αρχή. 

Και ύστερα. Υπάρχει ο θάνατος. Που βρίσκει το δρόμο του μέσα απ’ όλα αυτά. Εξωτερικά: Μοιάζει ήρεμος, αδίσταχτος. Εσωτερικά: Νιώθει πανικόβλητος, αποδιοργανωμένος, αποκαμωμένος. 

Η Λίζελ έβαλε τον “Κομιστή του ονείρου” κάτω από τη ζακέτα της και άρχισε το διάβασμά του  μόλις μπήκε στο σπίτι. Στην ξύλινη καρέκλα, πλάι στο κρεβάτι της, άνοιξε το βιβλίο και ψιθύρισε: “Είναι καινούριο βιβλίο Μαξ. Και είναι μόνο για σένα”.  Άρχισε να του διαβάζει. “Κεφάλαιο ένα: Ήταν πολύ βολικό που ολόκληρη η πόλη κοιμόταν όταν γεννήθηκε ο κομιστής του ονείρου”.

Τολμηρή και κεφάτη, μια τριλογία ευτυχίας θα συνέχιζε να κάνει αισθητή την παρουσία της σ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού κι ακόμα και μέσα στο φθινόπωρο.  Και ύστερα όλα αυτά θα τέλειωναν απότομα, γιατί τη θέση της λαμπρότητας θα έπαιρναν οι δοκιμασίες που ήταν ήδη καθ’ οδόν. Έρχονταν δύσκολοι καιροί. Ο ένας πίσω από τον άλλον. Σαν σε παρέλαση. 

ΥΠΗΡΧΕ κάποτε, ένας παράξενος, μικροκαμωμένος άνθρωπος. Πήρε τρεις σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή του:
  . Θα έκανε τη χωρίστρα του ανάποδα απ’ ό,τι όλοι οι άλλοι.
  . Θα άφηνε ένα μικρό, παράξενο μουστάκι. 
  . Μια μέρα θα κυρίευε όλον τον κόσμο. 

K.M

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Για το "ΣΤΑΧΤΟΝΕΡΟ", είχα διαβάσει κριτικές (πράγμα που αποφεύγω συνήθως προτού να διαβάσω ένα βιβλίο), και το πήρα στα χέρια μου με ενθουσιασμό. Ενθουσιασμός που αν και λίγο λίγο φθίνει καθώς η πλοκή βαίνει με αργό ρυθμό, δεν χάνεται σε καμια περίπτωση. Σε κρατά εκεί μέχρι να μάθεις κι εσύ μαζί με όλους τους συγχωριανούς, την κρυμμένη αλήθεια. Το νέο μυθιστόρημα της Μόσχου, αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο ως αστυνομικό, αλλά και σαν μαρτυρία των ηθογραφικών στοιχείων μιας μικρής κλειστής κοινωνίας σε μια εποχή που σέρνει ακόμα τα απομεινάρια της.

Είναι ένα βιβλίο καλογραμμένο και με έντονες εικόνες από την Ελληνική επαρχία, πράγμα που προσφέρει μεγάλο ενδιαφέρον στην ανάγνωση. Το "Λίθι" είναι ένα χωριό που θυμίζει πολλά τέτοια μέρη στην χώρα μας, με τους ανθρώπους να παγιδεύονται στις αιώνιες  παραδόσεις και την αυστηρή τήρηση των εθίμων. Και όπου οι δολοφονίες δεν μπορούν παρά να κρατούν τα στόματα κλειστά. Ο ύποπτος δεν είναι πάντα και ο ένοχος. Αυτό θα προσπαθήσει να ερευνήσει η δημοσιογράφος που θα αναλάβει να κάνει το ρεπορτάζ γύρω από την δολοφονία μιας γυναίκας και μάνας δυο παιδιών. Μια ενδελεχής έρευνα θα πάει μέχρι το βάθος της ψυχολογίας των ανθρώπων ενός μικρού τόπου, μιας άλλης εποχής και θα καταδείξει τον τρόπο σκέψης, τις νοοτροπίες και τα ήθη του κόσμου εκείνου με τις αλλιώτικες συνήθειες από τις σημερινές, με τις καχυποψίες και τις συμπεριφορές που επέβαλλε η σκληρή ζωή του χωριού. 

Οι αποκαλύψεις θα έρθουν μαζεμένες και θα αφήσουν εκπλήξεις, καθώς οι άνθρωποι πίσω από τις πόρτες τους, "οι ακρίδες" όπως τους παρομοιάζει η συγγραφέας, θα αναγκαστούν να πετάξουν μακριά από εκεί όπου καιροφυλακτούσαν ύπουλα για να επιτεθούν ξαφνικά. 
Γιατί αυτό είναι που κάνουν οι ακρίδες και οι σιωπηλοί και απομονωμένοι άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες τους.
Αλλά το μυστήριο σχεδόν πάντα οδηγεί στο κέντρο της αλήθειας και η κάθαρση φροντίζει να κάνει τη δουλειά της. Αυτή η κάθαρση στην προκειμένη περίπτωση έχει την υφή του σταχτόνερου, αφού η στάχτη μαζί με το νερό, η γνωστή μας αλισίβα, καθαρίζει. Το άγριο φονικό πρέπει να εξιχνιαστεί, ο δολοφόνος να πληρώσει, ο κόσμος να μάθει το γιατί το έκανε. 

Ένα βιβλίο που διαβάζεται με ευχαρίστηση και με την αγωνία να ανεβαίνει ολοταχώς προς τα ύψη.

Κ.Μ

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2019

Αδιάβαστα, αδιάβαστα...

Από την "άγνωστη" Έλενα Φερράντε, "Μέρες εγκατάλειψης", μια ιστορία που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε δει να γίνεται στο ευρύ τουλάχιστον περιβάλλον μας. 

Η εγκατάλειψη της Όλγας από τον Μάριο μετά από δεκαπέντε χρόνια γάμου, με δυο παιδιά και με κοινά όνειρα, φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή της, αναγκάζοντάς την να καταφεύγει σε σκέψεις που να τη βοηθήσουν να βγει από το οδυνηρό αδιέξοδο. "να φαντάζομαι ότι είμαι σαν τη σαλαμάνδρα, που μπορεί να περνάει μέσα από τη φωτιά χωρίς να νιώθει πόνο".

Η συγγραφέας επικεντρώνεται στην ψυχολογία   της εγκαταλελειμμένης γυναίκας που  βαλτώνει μην αντέχοντας την νέα κατάσταση που δημιούργησε ο άντρας της λέγοντας ότι "ήταν μπερδεμένος και περνούσε δύσκολες στιγμές, ένιωθε κουρασμένος, ανικανοποίητος..."

Η γυναίκα νιώθει να οδηγείται ως την τρέλα, γίνεται επιθετική και αδιάφορη απέναντι στα παιδιά της,  αφήνει τον εαυτό της να διαλυθεί. Ακόμα και η τύχη του σκύλου θα παιχτεί στα χέρια της, και όλα θα μοιάζουν να οδεύουν κατευθείαν προς μια τραγωδία, ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι "αν κινδυνεύω από τον εαυτό μου, θα πολεμήσω τον εαυτό μου".


Μια σύζυγος που για χάρη του άντρα της άφησε την πόλη της για να τον ακουλουθήσει, άφησε τα όνειρα της για να γίνει συγγραφέας, άφησε τον εαυτό της στην υπηρεσία του σπιτιού και των παιδιών, αναλαμβάνοντας τα πάντα, ακόμα και τον περίπατο του σκύλου. Μια σύζυγος που ξαφνικά ακούει τον άντρα της να λέει ότι ως εδώ ήταν ο γάμος τους, όλα τελειώνουν, φεύγει έτσι στα καλά καθούμενα, την εγκαταλείπει μόνη να τα βγάλει πέρα με όλες τις ευθύνες.  "...έκλεισε διακριτικά την εξώπορτα πίσω του, αφήνοντάς με αποσβολωμένη δίπλα στον νεροχύτη".

Από εκείνη τη στιγμή η ζωή της αρχίζει να κινείται αλλιώς, σαν να τρέχει έναν μαραθώνιο, λαχανιάζοντας και ασθμαίνοντας. Με τον αναγνώστη να λαχανιάζει και να ασθμαίνει μαζί της, καθώς "κάτι στις αισθήσεις μου δεν λειτουργεί". "Τα κανάλια των αισθήσεων είχαν κλείσει, δεν κυκλοφορούσε πια το ρευστό της ζωής, ποιος ξέρει από πότε".


Ο καιρός που περνά είναι βασανιστικός, η καθημερινότητα ένας εφιάλτης, οι ευθύνες βουνό. Και όλα να στέκονται απέναντι στην καλή διάθεσή της, να χαλάνε τον ίσιο ψυχισμό της, να δημιουργούν κενά, να φτιάχνουν το χάος. "Τότε, έχασκε μπροστά μου ο άδειος χρόνος του Σαββατοκύριακου κι ένιωθα σαν να στεκόμουν όρθια στο χείλος ενός πηγαδιού, με ισορροπία ασταθή".


Αλλά η κάθαρση περιμένει πάντα στη γωνιά και θα έρθει η μέρα που η γυναίκα δεν θα υποφέρει πια, δεν θα νιώθει "κακομοίρα", άχρηστη, ρημαγμένη. Γιατί τελικά κι αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν, έχουν την ίδια "άπονη μοίρα".

Κ.Μ

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

 Ξεκινώ τη φθινοπωρινή λαχτάρα της ανάγνωσης με βιβλία από τη στοίβα των αδιάβαστων, ελπίζοντας να τα τελειώσω προτού αγοράσω τα επόμενα. (αναληθές βεβαίως αφού πάντα τρέχω να πάρω νέες εκδόσεις).


    Τον Στεφανάκη τον παρακολουθώ με ενδιαφέρον από τα πρώτα του μυθιστορήματα, μερικά από τα οποία κοσμούν τα ράφια της βιβλιοθήκης με την καλή λογοτεχνία και άλλα είναι στο λάπτοπ μου, όπως αυτό εδώ, με υπομονή να περιμένει τη σειρά του. 

   Νομίζω ότι όσοι παθιάζονται με τη λογοτεχνία θα το έχουν ήδη διαβάσει εδώ και καιρό. Ο συγγραφέας σ΄αυτό το ιδιαίτερο βιβλίο του έχει πρωτίστως το ρόλο του απαιτητικού αναγνώστη, που επιθυμεί διαμέσου της λογοτεχνίας να ερευνήσει ενδελεχώς τις πτυχές της απόλαυσης του διαβάσματος και να ανακαλύψει τη σημασία του να εμπλουτίζεις τον πνευματικό σου κόσμο μέσω του καλού βιβλίου. Συχνά αναφέρεται στους κλασικούς και σε έργα που είχα κι εγώ διαβάσει στην εφηβεία και στα φοιτητικά μου χρόνια. 

         Είναι σαφές ότι τα μυθιστορήματα τείνουν να μας κάνουν τα δούμε τα πράγματα όπως δεν φαίνονται στην πραγματικότητα, να ψάξουμε μονοπάτια διαφορετικά από εκείνα που μας δείχνει η ίδια η ζωή και να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα της γραπτής διήγησης. Να πιστέψουμε σε αυτό που μας προσφέρει η λογοτεχνία. 

  Είναι τυχεροί όσοι πράγματι χαίρονται διαβάζοντας, ενώ ταυτόχρονα η ψυχή τους διέρχεται από έναν κόσμο πέραν της πραγματικότητας, γίνονται κάποιοι άλλοι καθώς 
"η ανάγνωση συνιστά πράξη αυταπάρνησης".

Αποσπάσματα:

"Πλανώνται όσοι νομίζουν ότι η ανάγνωση είναι εύκολο πράγμα. Κι αν θέλει κανείς να ευεργετηθεί από τη λογοτεχνία, θα πρέπει κατά στιγμές να ξεχνά τον εαυτό του, γιατί είναι παρατηρημένο: αυτό που μας εμποδίζει να αντιληφθούμε σε βάθος τα νοήματα ενός κειμένου είναι το ότι μπαίνουμε στις σελίδες ενός βιβλίου με αδιανόητες απαιτήσεις. Προσδοκούμε κυρίως από το εκάστοτε ανάγνωσμα να επιβεβαιώσει όσα είμαστε, όσα πιστεύουμε, όσα έχουμε ζήσει".

"Η ανάγνωση, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι πρόκειται για απόλαυση, είναι μια κοπιώδης διαδικασία και δεν αξίζει να χάνει κάποιος το χρόνο του διαβάζοντας ανούσια βιβλία".

"Αποτελεί οικτρή πλάνη να πιστεύουμε πως το βιβλίο έχει το περιεχόμενο που θέλησε να του δώσει ο συγγραφέας του. Στην πραγματικότητα έχει το περιεχόμενο εκείνο που του δίνει ο εκάστοτε αναγνώστης".

"Είναι αποδεδειγμένο πια πως τη μεγαλύτερη ζημιά στη λογοτεχνία δεν την έχουν κάνει οι κακοί συγγραφείς, αλλά οι κακοί αναγνώστες - όλοι αυτοί που διαβάζουν τα βιβλία με βάση τις προκαταλήψεις τους και στην ουσία τα έχουν ήδη κρίνει πριν καν τα διαβάσουν".

"Κάθε τόσο μνημονεύω τους ήρωες των βιβλίων λες και πρόκειται για υπαρκτά πρόσωπα. Τους ανακατεύω στις συζητήσεις μου, τους υπερασπίζομαι ή τους απορρίπτω, ανοίγω διάλογο μαζί τους κι είναι φορές που νομίζω πως θα πέσω πάνω τους στην επόμενη γωνία". 


"Η μυθοπλασία γίνεται ένας καθρέφτης για να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως ακριβώς είναι".


"Τα ευπώλητα αναγνώσματα του καιρού μας χαρακτηρίζονται συχνά από χοντροκοπιά και μετριότητα. Λησμονούμε, φαίνεται, πως οι καλοί συγγραφείς είναι σαν τους ευγενικούς επισκέπτες. Διακριτικοί, συνεσταλμένοι, αναποφάσιστοι, υπαινικτικοί, ψιθυρίζουν τις μεγάλες αλήθειες τους. Εμείς όμως προτιμούμε τα εκκωφαντικά αναγνώσματα με τις ιδεολογικές κορόνες".

Κ.Μ

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2019

 Για την παραλία συνηθίζω να διαλέγω από τα ράφια μου βιβλία της δεύτερης ανάγνωσης, ίσως γιατί τα ξαναδιαβασμένα μυθιστορήματα δεν απαιτούν ιδιαίτερη προσήλωση ή  διαρκή αφοσίωση στο διάβασμα της ξαπλώστρας, που το καθιστούν  εύθρυπτο οι δυνατές παιδικές φωνές, τα εκνευριστικά χτυπήματα μπαλίτσας και το ανελέητο συνεχές κουβεντολόι των γύρω σου.

Απλά η δεύτερη ανάγνωση (και η τρίτη πολλάκις) απολαμβάνεται χαλαρά σαν ένα αγαπημένο τραγούδι που το ξανακούς ευχάριστα ή σαν ένα φαγητό που προτιμάς να το παραγγέλνεις στο αγαπημένο σου εστιατόριο. Φέτος στα μπάνια του καλοκαιριού με συνόδευσαν αρκετά διαβασμένα βιβλία (τα αδιάβαστα ας περιμένουν ακόμα, αυτά θέλουν δωμάτιο και ησυχία), αλλά από τα πιο απολαυστικά με σαφή στοιχεία καλής λογοτεχνίας ήταν αυτά τα τρία: 
Σιωπάς για να ακούγεσαι, της Βαμβουνάκη, 
Το θαύμα της αναπνοής, του Σωτάκη και το
Ίσως την επόμενη φορά του Τζαμιώτη.

Λίγα μικρά αποσπάσματα από το καθένα:

Σιωπάς για να ακούγεσαι: 

" ... η αγάπη δεν αναλύεται. Μπορείς να πεις χιλιάδες επιχειρήματα για μια έχθρα, όμως για μια αγάπη τι να πεις; Δε βλέπετε τους ερωτευμένους που κάθονται πλάι πλάι τι ωραία που σιωπούν;"

"...το πένθος του δύσκολου γονιού, του γονιού-αγκάθι, είναι το βαρύτερο πένθος. Αφού δεν μπορέσαμε στη ζωή να συνεννοηθούμε μαζί του, ούτε στον θάνατο δεν μπορούμε να τα βρούμε εύκολα. Η αίσθηση του αδιόρθωτου είναι αίσθηση πνιγηρή, γιατί είναι απόγνωση".

"Ο ελεύθερος αφήνει και τους άλλους ελεύθερους, και ο πιστός σέβεται την απιστία εκείνου που συνομιλεί.... Άλλο διαφωτίζω, άλλο εξωθώ. Άλλο προτείνω, άλλο σε πιάνω από το λαιμό".

"Τα παιδιά που γεννάμε θα γίνουν ανάπηρα αν τα ρημάξουν οι δικές μας, οι κουρασμένες μας ασφάλειες". 


Το θαύμα της αναπνοής:

"Ήταν αδιανόητο αυτό που αντίκριζα, αισθανόμουν σαν ένα μυρμήγκι περικυκλωμένο από τέρατα, οι στοίβες των επίπλων έφταναν μέχρι την πανύψηλη οροφή, σαν άψυχοι ακροβάτες άγγιζαν το εσωτερικό της στέγης αυτής της γιγαντιαίας αποθήκης".

"Ξέρετε πόσοι θα ήθελαν να ήταν στη θέση σας; Μην μου πείτε πως δεν το έχετε σκεφτεί. Γνωρίζουμε και οι δύο πολύ καλά ότι η δουλειά σας είναι απλή, τόσο απλή σαν να μην δουλεύετε καν".

"Όλη μου η ύπαρξη υπάκουε σ' αυτή την ανεπιθύμητη σωματική νάρκωση, μεταμορφωνόμουν σταδιακά σε ένα ξερό σώμα, ένα κορμί χωρίς ζωή, ένα κομμάτι ξύλο".

"Μόνο εγώ θα απέμενα, μια απόδειξη ότι πάνω στον πλανήτη υπήρχε κάποτε ζωή".


ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ



  "Οι προμελετημένες συγκρούσεις παραείναι φτηνές για τα γούστα της".

"Και με την αγάπη; Τι γίνεται με την αγάπη; Αν λίγη αποδοχή κοστίζει σε κάποιον ό,τι έχει και δεν έχει, ποιος μπορεί να ελπίζει ότι διαθέτει αρκετά για να διεκδικήσει μια ιδέα αγάπης;"

"Το πρωί οι πολιτισμένοι άνθρωποι θέλουν την ησυχία τους και πίνουν ζεστό καφέ. Απαρέγκλιτα. Οτιδήποτε άλλο μαρτυρά ροπή στη χυδαιότητα".

"Λες και η απουσία κοινού εχθρού τούς έκανε και πάλι δυο ξένους που δεν βρίσκουν τι να πουν, δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να κρατήσουν ζωντανή την κουβέντα τους".

"Όποιος αισθάνεται λειψός σε ζητήματα καρδιάς κρύβει μέσα του τη μανία της διάψευσης,  είναι αυθεντία στην αναζήτηση των δικών του ελλείψεων στου άλλους".

"Η αποθέωση των μέσων όρων έγκειται στη βεβαιότητα ότι η μετριότητα δεν αποτελεί κανένα έγκλημα για το οποίο πρέπει να ντρέπεται κανείς. Η κοινή λογική διδάσκει πως η συνετή διαχείριση του ελάχιστου κάνει θαύματα".

Κ.Μ

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

Γαλλική αστυνομική λογοτεχνία με υπόθεση παράξενη που οδηγεί ως τον πανικό. Θανατηφόρα τσιμπήματα αράχνης με θύματα ηλικιωμένα άτομα σε μια μεσογειακή πόλη, αφήνουν ερωτηματικά για το τι να κρύβεται πίσω από τα περιστατικά αυτά.  Μήπως δεν είναι το δάγκωμα της αράχνης που ευθύνεται για τους μυστηριώδεις θανάτους; Μήπως πρόκειται για δολοφονίες; Και ποιο κοινό είχαν τα θύματα; 

Υφαίνοντας το παρελθόν σαν τον ιστό της αράχνης, τι θα προκύψει; 

Ο γαλλικός τίτλος  "Quand sort la recluse" παραπέμπει σε ένα είδος αράχνης με ιδιαίτερα ύπουλο δάγκωμα, για την οποία στο βιβλίο της η συγγραφέας αφήνει να νοηθεί ότι μια γενετική μετάλλαξη θα κάνει την αράχνη αυτή πολύ επικίνδυνη για τον πλανήτη. Σαν μια τιμωρία για τους ανθρώπους, σαν μια εκδίκηση.



Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό ανακαλύπτεις ξανά την ευφυία της Βαργκάς, το ταλέντο στη φαντασία καθώς βυθίζεται στην έρευνα σκοτεινών γεγονότων του μακρινού παρελθόντος. Η δομή των λέξεων αφήνει μια μοναδική αίσθηση του χιούμορ ανακατεμένη με τα δραματικά στοιχεία.

Αν και κάπως αργή και σε μερικά σημεία βαρετή η διήγηση, το βιβλίο δεν στερείται της έντασης του αστυνομικού μυθιστορήματος, χωρίς να φορτώνεσαι τη φλυαρία. Πολλές αναφορές στον κόσμο της ζωολογίας δίνουν ένα χρώμα έντονο και μαγικό.

Κ.Μ

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

      "Croire au merveilleux" εκδόσεις Gallimard, στα Ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη με τίτλο "Αν πιστέψεις στο θαύμα". 

     Ο συγγραφέας Christophe- Ono-dit-Biot πέτυχε να μας κάνει να πιστέψουμε στο θαύμα. Ο ήρωας του, ένας σαραντάρης που δεν αντέχει το χαμό της αγαπημένης του, αποφασίζει να πεθάνει για να ξεφύγει από την απόγνωση.  Εκεί που αρχίζει να παίρνει τα χάπια ακούει επίμονα χτυπήματα στην πόρτα.
   Μια νεαρούλα, η Νανά, Ελληνίδα, φοιτήτρια της αρχιτεκτονικής, τον πείθει ότι μένει απέναντι και πως περιμένει τον αδερφό της να της φέρει τα κλειδιά που είχε ξεχάσει ενώ μπαίνει στη βιβλιοθήκη του ψάχνοντας έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Ποια είναι αυτή η κοπέλα;
 Ο μεγάλος πόνος για το πένθος του Cesar θα μετατραπεί σε αναζήτηση του χαμένου χρόνου, θα διασχίσει την παιδική του ηλικία για να βρει τη διέξοδο προς την επιβίωση.

     Μια ιστορία που ξεχειλίζει από αληθινή αγάπη, από τρομερή αγανάκτηση,  καθώς η απώλεια οδηγεί σε πολύ δραματικούς δρόμους που δεν μπορεί κανείς να τους περάσει χωρίς να υποφέρει αβάσταχτα. Κι εκεί που  νομίζει κανείς ότι ο κόσμος τον πνίγει, βρίσκει ως εκ θαύματος το οξυγόνο που τον επαναφέρει στη ζωή.

     Με τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία, όπου κάποιοι άνθρωποι έχασαν ξαφνικά το ταίρι τους, το παιδί τους, βρέθηκαν στη θέση που περιγράφει ο συγγραφέας εδώ. Να θέλουν να φύγουν, να τελειώνουν με αυτή τη ζωή. Κανείς όμως δεν μπορεί να ξέρει το μέλλον για την ύπαρξη του. Το εσωτερικό ταξίδι ξεκινά έτσι ξαφνικά. Και σε πάει σε μέρη μαγικά μέσω της μνήμης και των μύθων. Κάτι σε αρπάζει και σε μεταφέρει στο μυστήριο των συναισθημάτων, για να ξεπεραστεί ο βαθύς πόνος και η απόφαση της αυτοκτονίας. Από την Ελλάδα ως την Ιαπωνία, μέσω της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, ο ήρωας θα ξαναγεννηθεί και θα ανακαλύψει το φως του ουρανού και της θάλασσας.

Κ.Μ

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

"Stasi Child"  και   "Stasi Wolf"Δυο άριστα αστυνομικά βιβλία που αξίζει να διαβαστούν. Στα Ελληνικά κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.





Από τα καλύτερα "βιβλία εγκλημάτων" με ιστορικό φόντο το Ανατολικό Βερολίνο του 1970.
Οι έρευνες για τις δολοφονίες γίνονται από μια γυναίκα κι αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο των θρίλερ του David Young.   Η υπολοχαγός Karin Muller, επικεφαλής του τμήματος ανθρωποκτονιών, καλείται να διερευνήσει δολοφονίες παιδιών και εφήβων, αλλά οι έρευνες θα πάρουν άσχημη τροπή και τα γεγονότα που συνδέονται με τα εγκλήματα περιπλέκουν τα πράγματα.  Κάποιοι στην Στάζι δεν επιθυμούν τη λύση των προβλημάτων και την εξιχνίαση των φόνων, γι αυτό δεν θα επιτρέψουν να ερευνηθούν όλες οι εκδοχές.

Πολιτικές επεμβάσεις, κρατικές συνωμοσίες, κατασκοπίες και υποψίες, ανησυχίες σε παγκόσμιο επίπεδο, κάνουν τα βιβλία αυτά να σε προβληματίσουν για την τύχη της ανθρώπινης ζωής.
Οι ανατροπές είναι βασικό στοιχείο στις εξελίξεις των υποθέσεων. Η αγριότητα στις δολοφονίες και τα σκηνικά των εγκλημάτων σε κάνουν να πιστεύεις ότι πρόκειται για πραγματικές καταστάσεις. Το φινάλε και στα δυο βιβλία σε καθηλώνει, αλλά αυτό που κρατεί αμέτρητο το ενδιαφέρον είναι οι πληροφορίες για τη ζωή από την άλλη μεριά του τείχους και η διαφώτιση γύρω από τα σκοτεινά παιγνίδια του καθεστώτος για άσκηση επιρροής  του κόσμου, πράγμα που προκαλεί κατάπληξη.

Εδώ δεν πρόκειται απλά για μια διελεύκανση φόνων, είναι η ιστορία της Ευρώπης.

Κ.Μ

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

Από τα βιβλία που διάβασα τελευταία, κάποια με έχουν απογοητεύσει, γι' αυτό και δεν είχα γράψει κάτι εδώ και καιρό. 

Αλλά είναι μερικά που με ενθουσίασαν, τα απόλαυσα και σας τα συνιστώ. 

Ανάμεσα στα καλά βιβλία που επιλέγω να φέρω εδώ είναι:
"Ο αχυρώνας φλέγεται" του Φώκνερ από τις εκδόσεις Κίχλη.

"Η ζωή μου. Ο Άλμπερτ Αϊστάιν αφηγείται" από το μεταίχμιο.

"Μπιλιάρδο στις εννιάμισι" του Χάινριχ Μπελ από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ.




    Αλλά τα επόμενα τρία βιβλία που συνιστώ ανεπιφύλακτα είναι "Ο μισός ήλιος" ένα βιβλίο για έναν πατέρα, του Άρη Φιορέτου από τον Πατάκη. 
Μια βαθιά και αξιόλογη εξιστόριση για την αναζήτηση ταυτότητας, μια λαμπρή ομολογία του συγγραφέα για τη ζωή του πατέρα του, μέσα από την οποία ξεθάβουμε δικές μας στιγμές, καθώς θα προσπαθούσαμε να περιγράψουμε το δικό μας πατέρα.



"Η τέχνη της καλής ζωής" του Ρολφ Ντομπέλλι, επίσης από τον Πατάκη.
Αν και αποφεύγω πια βιβλία με συμβουλές για την καλή ζωή, αυτές εδώ οι 52 συμβουλές για την ευτυχία, φέρνουν στην επιφάνεια μισοξεχασμένες ιδέες για την τέχνη του να φιλοσοφείς τις προκλήσεις της ζωής και να δεις τα πράγματα αλλιώς.



Το τέλειωσα αργά μέσα στην νύχτα και με συντρόφευε ο τρόμος του σαν να έβλεπα ταινία θρίλερ. Άγριες δολοφονίες σε δάσος, κρεμασμένα στα δέντρα τα θύματα - παραθεριστές σε κάμπινγκ. Ο φόβος σε τυλίγει καθώς το διαβάζεις, αλλά δεν μπορείς να το αφήσεις. 


Δεν κάνω κριτική, απλά αναφέρω λίγα πράγματα για κάποια βιβλία που θα συνιστούσα. 

Καλό καλοκαίρι, καλό διάβασμα!

Κ.Μ

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Η λογοτεχνική ανάγνωση προσφέρει μια εξαίσια ευχαρίστηση ενώ ταυτόχρονα σου μαθαίνει τη δύναμη των λέξεων, την ευφυία τους, την εξουσία τους.

Η δαιμονοποίηση του διαφορετικού, του παράξενου και του αλλόκοτου, είναι ένα από τα θέματα του βιβλίου. 
Ο ήρωας, ο Νικολίνο, έχει την ικανότητα να διακρίνει την ομορφιά μέσα σ' αυτό το αλλιώτικο, και να ψάξει βαθύτερα και με πνευματική ελευθερία για να εντοπίσει τη χάρη που κρύβει το μυστηριώδες και το ανεξήγητο.

Ο Νικολίνο είναι ο αφηγητής που μας εξηγεί πώς στον τόπο του, ένα χωριό της Σικελίας όπου οι άνθρωποι ξέχασαν τη σημασία των λέξεων, υπάρχει ένας βιβλιοπώλης πολύ μυστηριώδης ο οποίος αντί να πουλά τα βιβλία του, τα διαβάζει στους άλλους.

 Αποσπάσματα:

"Δεν είναι οι λέξεις που σε κάνουν σπουδαίο, εσύ είσαι αυτός που θα κάνει σπουδαίες τις λέξεις..."

"Η λέξη έχει λειτουργία υπενθυμητική. Επαναφέρει στη μνήμη μας το πώς ήμασταν, γιατί υπάρχουμε και πώς θα καταλήξουμε.... Αν τον υλικό κόσμο τον έπλασε ο Θεός, οι λέξεις είναι αυτό που ξαναέπλασε ο άνθρωπος: αυτό που ονομάζουμε ζωή".

"Στην αρχή τον κοίταζαν με δυσπιστία και προοδευτικά με μιαν ανεπαίσθητη ενόχληση, όπως όταν σου μπαίνει ένα σκουπιδάκι στο μάτι και δεν ξέρεις πώς να το βγάλεις. Ορισμένοι άρχισαν ν' αναρωτιούνται σαν τι να' ταν αυτό που τον είχε φέρει εκεί και γιατί δεν απεύθυνε ποτέ τον λόγο σε κανέναν. μέχρι που στο τέλος, όπως συμβαίνει πάντα στα μικρά μέρη, στήθηκε γύρω του ένα γαϊτανάκι από υποθέσεις και υποψίες".

"Ο βιβλιοπώλης ήταν καθισμένος και διάβαζε. Διάβαζε χωρίς κοινό. Η γλώσσα ήταν ακατάληπτη, ελληνικά σκέφτηκα και μου ράγισε η καρδιά. Μα τι φωνή ήταν αυτή; Προκαλούσε ανατριχίλα. Όμοιά της δεν είχα ξανακούσει".

"'Οπου κι αν στρέφω το βλέμμα θα υπάρχουν μόνο βιβλία, αραδιασμένα, σε στοίβες, πεταμένα, το ένα πάνω στο άλλο, κλειστά, ανοιχτά, στο πλάι ή μπροστά μου, άλλα σκισμένα, άλλα στριμωγμένα σε συρτάρια που χάσκουν, στον νεροχύτη, κάτω απ' τη βρύση που στάζει, κάτω απ' το χαλί, πάνω στα καλοριφέρ, πάνω και κάτω απ' το κρεβάτι, χωμένα το ένα μέσα στ' άλλο ή και μόνα τους, ελεύθερα μέσα στις κούπες του καφέ, στην κουζίνα ακόμη και μες στο ψυγείο".


"Ο βιβλιοπώλης του Σελινούντα" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κριτική.

Κ.Μ

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Το όνειρο της καλής υγείας και της μακροζωΐας, το πείσμα του ανθρώπου να νικήσει το χρόνο, να μείνει νέος και ακμαίος ας είναι 200 χρόνων, θα οδηγήσει τον γιατρό Νόρτον Περίνα να πειραματιστεί σε νέες ιδέες διατροφής, ώστε να επιβραδύνει για κάμποσο το γήρας. Μελετώντας τις συνήθειες μιας περίεργης φυλής σ΄ ένα απόμακρο νησί, θα συνδέσει την εξαιρετική μακροβιότητα των ανθρώπων με την κατανάλωση κρέατος μιας σπάνιας χελώνας. Θα σκοτώσει τη χελώνα και θα μεταφέρει στην Αμερική το θαυματουργό κρέας της. Όλα όμως έχουν το τίμημά τους.

Αφού θα αποδείξει επιστημονικά τα ευρήματά του, κι αφού θα πάρει βραβείο Νόμπελ Ιατρικής, θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα. Θα καταδικαστεί με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων έτσι ώστε ο επιστήμονας μπερδεύεται με τον αχρείο άνθρωπο.

Ο φίλος του Περίνα, ο Ρόλαντ Κουμποντέρα, θα επιμένει ότι γράφοντας την ιστορία του ο ίδιος ο γιατρός, από τα παιδικά του χρόνια μέχρι την καταδίκη του,  θα νιώσει ελεύθερος. 



Υπάρχει κάτι αόρατο ανάμεσα στις σελίδες, κάτι που κάνει τον αναγνώστη να νομίζει ότι το βιβλίο "Οι άνθρωποι στα δέντρα" είναι γραμμένο από άντρα συγγραφέα, είναι το ίδιο αίσθημα που δοκιμάσαμε και στο "Λίγη ζωή" της Γιαναγκιχάρα. Και στα δυο βιβλία της συναντάμε την εξαιρετική γραφή που ξεχειλίζει από ρεαλισμό, βία και σκληρές περιγραφές εξαθλίωσης.

Αποσπάσματα:

"Γύρω μας η βλάστηση πύκνωνε και αραίωνε εναλλάξ, έτσι που άλλοτε ήμασταν στο σκοτάδι, σ' ένα τέλειο κουκούλι πράσινου και μαύρου...".

"Απ' όλα τα συναισθήματα που μπορείς να περιγράψεις εκ των υστέρων, ίσως το πιο ανιαρό να είναι η ευτυχία, το πιο δύσκολο όμως είναι το δέος".


"Ηταν εύκολο τότε να πιστέψω ότι η ζωή μου μέχρι εκείνο το σημείο ήταν απλώς μια μεγάλη, κουραστική πρόβα, ένα πράγμα που έπρεπε ανυπόμονα να υπομείνω και να αντέξω: μια προσομοίωση ζωής, και όχι ζωή καθαυτή."

"Να σου πω πώς άρχισα να υιοθετώ άλλα παιδιά - πως άπαξ κι άρχισα να προσέχω, ανακάλυψα ότι ήταν δεκάδες, πλήθος, ορφανά ή σαν ορφανά, τόσο άχρηστοι που ήταν οι γονείς τους, τόσο χαμένοι στο ποτό και στον Θεό -, μόνο αγόρια στην αρχή, επειδή πίστευα ότι θα μπορούσα να τα καταλάβω ευκολότερα, αλλά στη συνέχεια και κορίτσια;"

"Οι υποψίες ποτέ δεν μετατράπηκαν σε ανοιχτές κατηγορίες, τις ένιωθα όμως εκεί,  ακριβώς κάτω από τη γλώσσα σαν τον κύβο της ζάχαρης που διαλύεται".

"Στο Ου'ίβου, το Νόμπελ μου δεν είχε σημασία. εκεί, ήμουν ο λευκός που ερχόταν δυο φορές τον χρόνο και στον οποίο μπορούσαν να πασάρουν κάθε λογής ανεπιθύμητα παιδιά".

Η εξαιρετική μετάφραση είναι της Μαρίας Ξυλούρη.

Κ.Μ

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

Για την καμπύλη των 10. 000 χιλιομέτρων ως το Σαν Φρανσίσκο, επιλέγω με τα ακουστικά μου στ' αυτιά για την αγαπημένη μουσική, να διαβάζω για δεύτερη φορά, μικρά βιβλία από τους πιο καλούς μου συγγραφείς, ώστε να νιώθω ότι ανακαλύπτω εκ νέου κάποια μυστικά θαμμένα στη μνήμη και να βρίσκω μια παράξενη χαρά για το ωραίο που είχε γίνει κάπως ξεχασμένο. 

 Αποσπάσματα: 

"Φίλοι" του Βαγγέλη Ραπτόπουλου:

"Μέσα στις επόμενες μέρες θα έφτανα στο σημείο να αναρωτηθώ κατά πόσο επρόκειτο για μια γιγαντιαίας κλίμακας συνωμοσία. Δεν πιστεύω στις θεωρίες συνωμοσίας. Όπως λέει και ο Έκο στο Εκκρεμές του Φουκώ, οι οπαδοί τους είναι θρησκευόμενα άτομα που για κάποιο λόγο έπαψαν να πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού. Το θεμελιώδες ερώτημά τους όμως παραμένει ίδιο: ποιος τα κάνει όλα αυτά; Αφού πίσω από τις εξελίξεις δεν κρύβεται ο Θεός, τότε θα πρέπει να είναι οι Εβραίοι ή η Λέσχη Μπίλντενμπεργκ ή οι Εξωγήινοι. Όσο για τον ορισμό του θρησκευόμενου ατόμου, είναι απλός. Εκείνος που συγχέει, που εκλαμβάνει τη μεταφορά ως κυριολεξία. Εκείνος που δεν αντιλαμβάνεται ότι ο Αδάμ και η Εύα είναι μια αλληγορία, αλλά θεωρεί την ιστορία τους αληθινή και τους ίδιους πραγματικά πρόσωπα. Εκείνος που αντί να αντιμετωπίσει το θρύλο ότι η CIA κατευθύνει παρασκηνιακά  τα πάντα και κατ' ουσίαν κυβερνά παγκοσμίως ως μια μυθοποίηση της ισχύος της, τον παίρνει κατά γράμμα ως μια ρεαλιστική άποψη των πραγμάτων".

"Γάτα με πέταλα" της Ευγενίας Φακίνου:

"Όλοι οι πανάρχαιοι φόβοι τον είχαν κατακλύσει. Η κοινωνική κατακραυγή. Το στίγμα στη ζωή της κόρης του και του παιδιού της. Γιατί ποιος νοικοκύρης συγχωριανός, έστω και φτωχός, θα την έπαιρνε πια... Και ποιος ξένος δε θα επληροφορείτο απ' τους καλοθελητές τα συμβάντα. Πάει... Πως θα έμενε αστεφάνωτη ήταν σίγουρο. Ήταν άτυχο κι αυτό του το παιδί. Το πρώτο, το αγόρι του, γεννήθηκε ανάπηρο και σημαδεμένο, και το δεύτερο, το κορίτσι του, το καμάρι του, η ελπίδα του, θα πήγαινε χαμένο.
... Δύσκολα θα βρει κάποιον που θα θελήσει να την πάρει έτσι, ατιμασμένη".


"Το σοκάκι" του Αλέξανδρου Κοτζιά:

"Εσύ και οι έμμονες ιδέες σου, κύριε Ζαλαγκάρα! Μήτε που με βλέπεις μήτε ακούς. Μόνο σεξουαλικώς με υπολογίζεις, και αυτό δε σου το επιτρέπω, με δυσαρεστεί", ανάβρυσε πάλι τραγουδιστά, μαζί κι ένας στεναγμός: "Ίσως τη βραδιά στο Θησείο δε σου τα εξήγησα σωστά... Με συγχωρείς. Τίποτε από τα δικά μου δεν κατάλαβες!"

Τα κορίτσια της ηλικίας της έχουνε τα φλερτ, συγκρίνουν, εκπαιδεύονται, διαλέγουν... Φυλακισμένη τρία χρόνια εσωτερική στις Καλόγριες, το σκέφτεσαι;  Και μετά ο σαδιστής... φυλακισμένη στο μπουντρούμι, στο ελεεινό σοκάκι, ως και το τηλέφωνο ο γύφτος... Πέταξε όμως το πουλί, κύριε Ζαλαγκάρα, έχει μεθύσει, αληθινά είναι μπεκρού, χα, χα!"

Κ.Μ


Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Μια σύντομη, αλλά αξιόλογη παρουσίαση του βιβλίου μου "Η εξαθλίωση" από την Γεωργία Κοτσόβολου.
Την ευχαριστώ θερμά.

Απόσπασμα:

"Κι άλλοι όπως εγώ, έφυγαν άρον άρον αφήνοντας άκλαυτους τους νεκρούς τους, ριγμένους σε πρόχειρους ομαδικούς τάφους με τα σώματα το ένα πάνω στο άλλο.

Εγώ είχα ακόμα έναν λόγο να νιώθω πιο καταδιωγμένη από άλλους που επέζησαν. Κρατούσα ένα έμβρυο μέσα μου που μεγάλωνε από το αίμα μου, αλλά δεν ήταν μόνο αίμα μου, κι αυτό θα έκανε τα πράγματα για μένα πάρα πολύ δύσκολα".

https://homouniversalisgr.blogspot.com/2019/04/blog-post_95.html


Κριτικές:



"Η εξαθλίωση" ζωντανεύει δημιουργικά και κριτικά μια τραγική εποχή καταστροφής που κορυφώθηκε στην Κύπρο το '74 και στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία.

{... } Στη σύνδεση των δυο τραγωδιών πιστεύω ότι ανιχνεύεται το νόημα του έργου. Το διάβασα χωρίς να χάσω το ενδιαφέρον μου ούτε στιγμή.

Η ηρωίδα είναι αριστοτεχνικά δοσμένη, συναρπαστική και εντυπωσιακή, με ψυχολογικό βάθος. Οι εσωτερικοί της μονόλογοι είναι υψηλής λογοτεχνικής αξίας. 

{....} Η ατμόσφαιρα της τραγωδίας δίνει μεγαλείο στην ιστορία από την αρχή. Η εξέλιξη και η κορύφωση του έργου με την αναζήτηση στην Κωνσταντινούπολη σε κρατούν σε εγρήγορση, αυξάνοντας το ενδιαφέρον καθώς η ταύτιση με την ηρωίδα και τη μαρτυρική ζωή της είναι αναπόφευκτη. 

{....} Η τραγική της μοίρα και οι αντοχές της με έχουν αγγίξει. Την κουβαλώ και τη σκέφτομαι συχνά και πολύ, καθώς η καθημερινότητα είναι τελικά αρκετά γεμάτη από τέτοιους "ήρωες" που δεν τους έχουμε δώσει την σημασία που τους αξίζει".

Ευάγγελος Μαυρουδής, Γιατρός, συγγραφέας.



"...Τέλειωσα το βιβλίο σου. Με ρούφηξε!... Με σφρίγος, λαχανιαστό, με ένταση και πάθος! Ταυτίζεσαι θες δεν θες και συμπάσχεις. Έτσι μ' αρέσει να είναι τα μυθιστορήματα. Η γραφή σου βέβαια εξαιρετική, δουλεμένη σα να αγωνίζεται να μην σε πνίξει ο χείμαρρος των αισθημάτων της ιστορίας. Για την υπόθεση και τα γεγονότα τι να πω;... Σε αφήνουν άναυδη. Η ηρωίδα σου ηρωίδα και η τόσο δύσκολη, αντιφατική ψυχολογία της κατάφερε να μπει και να χωρέσει στην αγωνιώδη περιγραφή της. Πολύ καλό μυθιστόρημα, πάρα πολύ ενδιαφέρον. ... Θα πρέπει να πόνεσε βαθιά την καρδιά σου η καταγραφή του. Μπράβο σου!"

Μάρω Βαμβουνάκη, Ψυχολόγος, συγγραφέας.

Τους είμαι ευγνώμων.
Κ.Μ

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019



       Όταν η ιατρική διάγνωση και πρόβλεψη δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική για σένα, όταν σου ανακοινώνουν ότι η ζωή σου κοντεύει στο τέλος της, κι όταν εσύ τους διαψεύδεις γιατί το κέφι σου για επιβίωση στοιβάζει τις δεκαετίες και τελικά ο γιατρός σου πεθαίνει πριν από σένα. 

"Στα συγκαλά μου είμαι! Θέλω να ταξιδέψω!"
"Μα θα πεθάνεις! Θα πεθάνεις σύντομα!"
Η τρομαχτική διάγνωση του κυρίου Λίντχολμ γυρόφερε από πάνω τους σαν αρπαχτικό.

      Έχω κι εγώ να διηγηθώ μια παρόμοια ιστορία. Στο Παρίσι όταν έκανα Γλωσσολογία, είχα γνωρίσει έναν οροθετικό νεαρό που ο γιατρός του τού έδινε μερικούς μήνες ζωής. Του είχε πει μάλιστα ότι θα έπρεπε να παραιτηθεί από τη δουλειά του καθώς υπήρχε μεγάλος κίνδυνος για να μεταδώσει τον ιό. (ήταν το 1980). Σ' ένα πάρτυ, όταν ήπιε δυο ποτηράκια μου δήλωσε: "Ξέρεις, εγώ δεν θα πεθάνω από το SIDA" ( έτσι λέγεται το AIDS στα γαλλικά λόγω διαφορετικής θέσης του επιθέτου). "Οι παππούδες μου όλοι πέρασαν τα εκατό, έχω καλό γονίδιο και λατρεύω τη ζωή. Δεν επιτρέπω στον θάνατο να με αγγίξει. Τον σιχαίνομαι". Πραγματικά είναι ακόμα εν ζωή ο άνθρωπος, έχει κάνει οικογένεια και εξακολουθεί να εργάζεται και να απολαμβάνει την καθημερινότητά του. 

     Για να επανέλθουμε στο θέμα του βιβλίου "Πυρετός την αυγή", που πρόκειται για την αληθινή ιστορία των γονιών του συγγραφέα, ο 25χρονος Μίκλος μόλις μαθαίνει ότι του απομένουν λίγοι μήνες ζωής, κι ενώ βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, με πνευμονία που του άφησαν οι συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποφασίζει να παντρευτεί! Να ψάξει για σύζυγο, να γράψει επιστολές (μιλάμε για το 1945) για να βρει την κατάλληλη που να του ταιριάζει στο χαρακτήρα και στις ιδέες. Επιλέγει κοπέλες που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και οι οποίες είναι από την πατρίδα του.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι, ακούμπησε τη φωτογραφία της Λίλι στο στήθος του και ορκίστηκε ότι θα έμενε ζωντανός.

     Πρόκειται για μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία για το τέλος του πολέμου και για τα όσα άφησε στο πέρασμά του, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ένα μέλλον και δεν έβλεπαν κανέναν δρόμο ανοιχτό για να περπατήσουν και να ονειρευτούν. Το παρελθόν τους είχε εξανεμισθεί και ένα καινούριο μέλλον κλήθηκαν να δημιουργήσουν από μόνοι τους.
       Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στη απόφαση για ζωή, στο πείσμα για επανεκκίνηση, στην επιμονή να ξανανιώσεις άνθρωπος. Ένας ύμνος στην ανόθευτη αγάπη που μπορεί να νικήσει ακόμα και τον θάνατο. Ένας ύμνος στην ειρήνη που αναδύεται μέσα από τους σκοτωμούς.

Και στο παιχνιδάδικο, αδελφούλη μου, 
μην του αγοράσεις στρατιωτάκια.
δώσ' του ξύλινα τουβλάκια για να παίζει,
για να μάθει να χτίζει, όχι να σκοτώνει.


      Ο συγγραφέας αγνοούσε την ιστορία των γονιών του μέχρι που η μητέρα του τού έδωσε το πακέτο με τις επιστολές της εποχής εκείνης.  Τότε που οι άνθρωποι ερωτεύονταν μέσα από τα γράμματα που αντάλλασσαν.  

Δυο στοίβες γράμματα δεμένα με μεταξωτές κορδέλες, μια γαλάζια και μια μπορντό.

Ο πατέρας σου με μάγεψε με τα γράμματά του.

    Ο "Πυρετός την αυγή" είναι η ιστορία ενός επιζώντος του πολέμου, αλλά θα μπορούσε να είναι σήμερα η ιστορία ενός επιζώντος κάποιου εφιάλτη, όπως μιας ύπουλης ασθένειας ή ενός τρομακτικού δυστυχήματος. 
     Σύμφωνα με την πρόβλεψη του γιατρού, ο Μίκλος θα πέθαινε το 1946, αλλά έζησε ως το 1998. 

   Το βιβλίο του Πίτερ Γκάρντος μεταφράστηκε σε 14 γλώσσες και γυρίστηκε σε κινηματογραφική ταινία με σκηνοθέτη τον ίδιο τον συγγραφέα. 

Κ.Μ

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019

Mια απολαυστική περιδιάβαση στα βιβλιοπωλεία του κόσμου που μας απλώνουν μια άλλη ευχαρίστηση, αυτή της επιλογής, της επικοινωνίας με τους συγγραφείς, με τους βιβλιοπώλες, με την επαφή του τυπωμένου χαρτιού.


Jorge Carrion
"ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ" 
Ο χάρτης του κόσμου από έναν αναγνώστη

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
Εκδόσεις Ποταμός

Το βιβλίο αυτό μου το είχε κάνει δώρο μια καρδιακή φίλη, γνωρίζοντας το πάθος μου για τα βιβλία και από τότε του ρίχνω ματιές κάθε τόσο για να ανακαλύψω κι άλλα βιβλιοπωλεία, κι άλλες ιστορίες, μερικές εκ των οποίων είναι κάπως θλιβερές, καθώς αφορούν βιβλιοπωλεία που έκλεισαν.

Φωτογραφίες βιβλιοπωλείων του 18ου αιώνα, αλλά και άλλων των ημερών μας είναι διάσπαρτες στο βιβλίο για να μας θυμίζουν την ατμόσφαιρα ενός τόπου του πνεύματος όπου το διαδίκτυο έχει εισβάλει αλλάζοντας τη δημοκρατία (ή τη δικτατορία) της επιλογής. Στο Εικονικό Βιβλιοπωλείο σαν ένα τεράστιο πολυκατάστημα, τα βιβλία έχουν την ίδια σπουδαιότητα με τα παπούτσια ή τα παιγνίδια. Οι e-readers πληθαίνουν αλλά και οι μανιώδεις αναζητητές του έντυπου παραμένουν αναρίθμητοι.

Προσωπικά αν και διαβάζω πολλά βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή, παραμένω λάτρης των βιβλιοπωλείων, και δη των παλαιοβιβλιοπωλείων, τα οποία αποτελούν για μένα σημαντικό αξιοθέατο μιας πόλης. Έχω επισκεφθεί ατμοσφαιρικά βιβλιοπωλεία - καφέ στην Φλωρεντία, στο Παρίσι, στο Σαν Φρανσίσκο, στην Ίθακα, στη Βοστώνη, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, στη Ζυρίχη, στην Μπολόνια, και σε άλλες πόλεις του εξωτερικού. Στην Αθήνα είναι μερικά που αξίζει να τα επισκέπτεται κανείς όχι μόνο για το περιβάλλον τους, αλλά κυρίως για τους μοναδικούς τους ιδιοκτήτες - βιβλιόφιλους και συγγραφείς, οι οποίοι με τις γνώσεις που κατέχουν και την αγάπη για το διάβασμα είναι πολύτιμοι φάροι για εμάς. 

Η ιστορία του βιβλίου είναι τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο πνεύμα και ο πολιτισμός. Η ανάγκη για διάβασμα είναι μια μαγεία, η ύπαρξη των βιβλιοπωλείων είναι η υπέροχη εικόνα ενός παράδεισου.  

"Κοιτάζοντας πίσω, ύστερα από μισό αιώνα βιβλιοπώλης στο Παρίσι, τα πάντα μού φαίνονται  ως ένα έργο του Σαίξπηρ που δεν τελειώνει ποτέ, όπου οι Ρωμαίοι και οι Ιουλιέττες είναι αιωνίως νέοι ενώ εγώ έχω γίνει ένας ογδοντάχρονος που, όπως ο βασιλιάς Ληρ χάνει αργά αργά τα λογικά του".

K.M

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

Διάβασα ένα βιβλίο που σίγουρα δεν θα το ξεχάσω ποτέ.  "Σκυλίσια ψυχή" του Κορτώ (Πατάκης).
Σκληρό, με φόντο τη φρίκη των ναζί, με την προσωπική ιστορία της Έστερ, μια ιστορία που συγκλονίζει και εκπλήσσει. 

Αν και πέρασαν μήνες από την ώρα που  έκλεισα την τελευταία σελίδα, μένοντας ενεή με τις τελευταίες παραγράφους, έχω στη σκέψη μου όλα όσα με καθήλωσαν στο βιβλίο του Πέτρου!

Υπάρχει συνεχές ενδιαφέρον κατά την ανάγνωση και  ένταση πολλών συναισθημάτων, πολύ μεγαλύτερη ένταση από οπουδήποτε αλλού, (είκοσι βιβλία του έχω διαβάσει, μόνο στο "βιβλίο της Κατερίνας" βρήκα τέτοια έντονα συναισθήματα να με πλημμυρίζουν.)
Θυμός για το ρατσισμό και την ταπείνωση, οργή για τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση, μίσος για τον πόλεμο και τον Χίτλερ, θολούρα για την αδικία και τέλος έκπληξη για την ανθρώπινη υπόσταση.

Το εξώφυλλο σε τραβά και σου θέτει ένα τεράστιο ερωτηματικό:Τι ρόλο θα παίξει στη ζωή του αδύναμου κοριτσιού ένας σκύλος;

Προχωρώντας την ανάγνωση σου έρχεται να κλαις ενώ αναρωτιέσαι πόσα μπορεί να υποφέρει ένας άνθρωπος ώστε να επιβιώσει μέσα στην αθλιότητα και τον χλευασμό; Πώς διαχειρίζεται κανείς την απώλεια των δικών του στον πόλεμο και με ποιο τρόπο καταφέρνει να διασχίσει την κόλαση και να βγει αλώβητος;

Όταν πήρα το βιβλίο στα χέρια μου δεν είχα διαβάσει κριτικές (μόλις είχε κυκλοφορήσει), και τελειώνοντας ήμουν σίγουρη ότι θα γραφόντουσαν πολλά για ένα τέτοιο θέμα που με δεξιότητα λογοτέχνη καταπιάνεται ο συγγραφέας.

"... σ' έκαναν ν' αναρωτιέσαι ποια διαστροφή της μοίρας είχε επιτρέψει στους ανθρώπους αυτούς να ζήσουν ό,τι έζησαν και να πεθάνουν πάνω που το μαρτύριο έπαιρνε τέλος".

Κ.Μ

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Νομίζω ότι "Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ" είναι το καλύτερο βιβλίο του Χωμενίδη. Και για το ενδιαφέρον θέμα του, αλλά και για την τέχνη της γραφής του. Εξαιρετικά μεστό κείμενο, με αναφορές ιστορικές και λογοτεχνικές, με χαρακτήρες ζωντανούς διαμέσου των ανθρωπίνων  παθών, με πρόσωπα υπαρκτά, (η Εύα Πάλμερ γίνεται Ήβη στο βιβλίο),  με παραστατικές περιγραφές και έντονα συναισθήματα, με αγωνίες υπαρξιακές ως προς τη δημιουργία και συγκεκριμένα την ποίηση, (ο Άγγελος Σικελιανός γίνεται Πάρης).  

Ωστόσο παραμένουν κάποια κενά στην ιστορία του ζευγαριού και του γάμου τους, καθώς η μυθοπλασία καλύπτει μεγάλο μέρος της αφήγησης.

Ο φοίνικας, το εμβληματικό πουλί του "σοφού παιδιού" θέτει ερωτηματικά σχετικά με την ποίηση και τους ποιητές.  Σχετικά με την Ελλάδα και την νεότερη ιστορία της. Διαβάζοντάς το σε παρακινεί να ανατρέξεις σε πληροφορίες για τα ιστορικά πρόσωπα που αποκτούν ξανά ζωή στις σελίδες του Χωμενίδη. 

Θα έλεγα ότι ο Φοίνικας "νίκησε" την Νίκη, το βιβλίο που είχα αγαπήσει τρελά, το βιβλίο της  ιστορίας της μάνας του συγγραφέα και της ιστορίας της Ελλάδας.  Εδώ πηγαίνουμε πίσω στο 1860 και συναντούμε προσωπικότητες ιστορικές, φτάνοντας στο 1930 περίπου.

Ένα εξόχως καλογραμμένο και φιλόδοξο μυθιστόρημα, ύμνος στην ποίηση και στους λογοτέχνες της Ελλάδας,  παρά τις πολιτικές ανωμαλίες της χώρας. 

K.M

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

 Επειδή κάτι δεν πάει καλά με τις ανθρώπινες σχέσεις, επειδή πολλοί δεν καταφέρνουν να διαχειριστούν την κρίση στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, επειδή τα περισσότερα ζευγάρια βιώνουν ένα μπέρδεμα στο μοτίβο της συμβίωσης.

Η ζωή μπορεί να αλλάξει, από πεδίο μάχης να γίνει "ανθόσπαρτος βίος".  Ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά νιώθει πως έχει εξαπατηθεί μπαίνοντας σε μια σχέση ή σε ένα γάμο, γι' αυτό ορμά στην αρένα της σύγκρουσης με οικτρά αποτελέσματα. 

Μήπως οι προσδοκίες που είχαμε για το άτομο που πρωτογνωρίσαμε ήταν υπερβολικά μεγάλες ή απατηλές; Τις πταίει για ένα χωρισμό; Ποιος έχει το δίκαιο και ποιος το άδικο; Ποια είναι τα βαθύτερα αίτια και χάνεται ο έλεγχος; Γιατί ασκείται βία, σωματική και ψυχική μέσα σ' ένα γάμο; 

Οι άνθρωποι όταν σχετίζονται συνήθως κάνουν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.  Το ερώτημα "ποια είναι η λύση;" θα απαντηθεί στο γραφείο ενός ειδικού;

Η ενδοσκόπηση μπορεί να βελτιώσει τα πράγματα, αλλά πόσο εύκολη είναι μια απρόσκοπτη ενδοσκόπηση του εαυτού; 

'Ισως θα ήταν σοφό, μπαίνοντας σ' ένα γάμο καλύτερα να ξέρεις εξαρχής ότι ο άνθρωπος με τον οποίο θα ζήσεις μια ζωή, δεν θα παραμείνει έτσι όπως είναι, θα χαθεί κάτι που σε τραβά κοντά του και θα εμφανιστεί μια κάποια αποξένωση, μικρή ή μεγάλη. Αυτή είναι μια αλήθεια που δεν θα αποφευχθεί, επομένως καλύτερα να την ασπαστεί κανείς εκ των προτέρων, ώστε να είναι προετοιμασμένος να δεχθεί τον καινούριο σύντροφο, για να μην πέσει από τα σύννεφα με την αλλαγή που έτσι κι αλλιώς θα επέλθει, σε όλα τα επίπεδα. 

Το βιβλίο του Πασχάλη Λαμπαρδή "Ξαναγράφω τη ζωή μου απ' την αρχή" παρακινεί σε μια επανεκκίνηση ζωής, ένα ξεκίνημα για καινούριο ταξίδι για την αναζήτηση λύσης στα προβλήματα του καιρού μας. Μέσα από αυτό που εμείς νομίζουμε ως ναυάγιο, μπορεί να οδηγηθούμε σε αυτογνωσία και λύτρωση. Μέσα από μια συντριβή, ένα χωρισμό, είναι πολύ πιθανό να μας δοθεί η ευκαιρία να διασχίσουμε το δρόμο της αλλαγής και της απενεχοποίησης. 

Στο βιβλίο η κεντρική ιστορία έχει για φόντο την σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, με  κέντρο την τρομοκρατία και τα ακραία φαινόμενα που συμβαίνουν στον πλανήτη με αφορμή κοινωνικές και θρησκευτικές ιδεολογικές  δυνάμεις που οδηγούν σε παρανοήσεις. 

Κ.Μ

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

 

    Kυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.   
Ευχαριστώ όλους εκεί στον εκδοτικό για την πολύτιμη βοήθειά τους και την αγάπη τους.  

Αρκετές κριτικές έχουν έρθει στο email μου για το μυθιστόρημά μου "Η εξαθλίωση" και νιώθω ευγνώμων γι' αυτό.  Για όσους από εσάς θα θέλατε να επικοινωνήσετε μαζί μου, για οποιοδήποτε λόγο, θα βρείτε το μέηλ μου  εδώ στο blog πατώντας στο "επικοινωνία".

katerina1957@gmail.com

Μια άγνωστη μου αναγνώστρια έγραψε για την "Εξαθλίωση":

"Ένα βιβλίο εξαιρετικό, βαθιά συγκλονιστικό που με τη μαγική γραφή της η συγγραφέας καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να νιώσει τόσα πολλά συναισθήματα.
Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφονται οι μορφές εξαθλίωσης από τις οποίες μπορεί να περάσει ένας άνθρωπος είναι τόσο αληθινός που σε γεμίζει απελπισία και θυμό.
Η ηρωίδα αφού έζησε τη φρίκη του πολέμου σε όλο της το μεγαλείο το 1974 στην Κύπρο, φεύγει και πάει στην Αθήνα για ένα καλύτερο αύριο. Εκεί θα ζήσει την εξαθλίωση ξανά σε βαθμό που δεν το χωράει ανθρώπινος νους. Ακόμη και στο γάμο της  θα ποδοπατηθεί και θα υπομείνει όλους τους εξευτελισμούς, καθώς η ίδια πιστεύει ότι όλα αυτά της αξίζουν, επειδή κάποτε αμάρτησε. Δεν έμαθε ποτέ πόσο σημαντικό είναι να πεις το πρώτο ΟΧΙ σε ανθρώπους που συνήθισαν να σε απομυζούν. 

Στα χρόνια  της οικονονικής κρίσης στην Ελλάδα θα δούμε ξανά σε πόση εξαθλίωση θα πέσουν άνθρωποι που πριν ήταν νοικοκυραίοι. Θα περάσει πολλά η ηρωίδα, θα βρει όμως την ευτυχία που δικαιούται σε αυτή τη ζωή; Γιατί κρύβει και ένα μυστικό που μόνο αυτή ξέρει. Αυτό το μυστικό τής κατατρώει τα σωθικά και θεωρεί ότι είναι εξαιτίας αυτού που πληρώνει τώρα και ότι όλα όσα της συμβαίνουν είναι το τίμημα του παλιού σφάλματος.

Το βιβλίο, μέσω της ηρωίδας, αναφέρεται σε όλες τις γυναίκες του κόσμου που έχουν ζήσει την εξαθλίωση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Την εξαθλίωση που πηγάζει από την οικονομική κρίση, την εξαθλίωση μέσα από ένα γάμο και την εξαθλίωση εξαιτίας της φρίκης ενός πολέμου.

'Ενα βιβλίο που θα σας συγκλονίσει με την μαγική πένα της συγγραφέως. Πραγματική λογοτέχνης! Συγχαρητήρια!"

Ayuba Constantinou

Την ευχαριστώ!

Κ.Μ

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019


Κάθε που πεθαίνει ένας συγγραφέας, είναι προφανές ότι οι αναγνώστες του πέρα από τη θλίψη νιώθουν κι ένα κενό, ένα παράξενο συναίσθημα για εκείνα που θα μπορούσε ακόμα να γράψει.

Έτσι ένιωσα για τους συγκεκριμένους συγγραφείς με την είδηση του θανάτου τους. 
Σίγουρα θα έγραφαν ακόμα σπουδαία βιβλία τα οποία θα είχαμε την απροσμέτρητη ευχαρίστηση να απολαύσουμε.

Τον Νίκο Γούλια τον διάβασα πριν μερικά χρόνια και εντυπωσιάστηκα με τη γραφή του. Η τριλογία του Στα χρόνια της ομίχλης αποτελεί μια βαθιά έρευνα που καταφέρνει να ανασύρει μέσα από ένα ομιχλώδες τοπίο άλλων εποχών ιστορίες για την ανθρώπινη μοίρα και να πλάσει μύθους γύρω από τη σαρωτική δύναμη του έρωτα. 


Η Ρόζαμουντ Πίλτσερ που πέθανε πρόσφατα, άφησε ένα αξιόλογο έργο που είχε κάνει το αναγνωστικό κοινό να την λατρέψει. Λάτρεψα κι εγώ όλα της τα βιβλία, αλλά τα Λουλούδια στη βροχή είναι το αγαπημένο μου. Γι' αυτό το ξαναδιάβασα μόλις είχα ακούσει την είδηση του θανάτου της. Σαν να την αποχαιρετούσα. Με τα ρομαντικά διηγήματά της ήταν σαν να την άκουγα να μου μιλά για τις αναμνήσεις της. 


Τον Άμο Οζ είχα την τύχη να τον συναντήσω τυχαία σ' ένα αεροδρόμιο και να του πω ότι τον είχα διαβάσει. Ήταν μια δυνατή στιγμή ενθουσιασμού που πάντα θα θυμάμαι. Μόλις έμαθα ότι δεν ζει πια, άρπαξα από τη βιβλιοθήκη τον Ιούδα και τον ξεκοκάλισα ξανά. Κι είχα την αίσθηση ότι το χαμογελαστό  βλέμμα του Οζ ήταν εδώ. Και διερωτήθηκα ξανά γιατί κανείς δεν θέλει να δώσει αυτό το όνομα στο παιδί του. Γιατί;

Κ.Μ

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019



"Η λέξη φόνισσα είναι βαριά ρετσινιά για να την κουβαλάς... Καμιά φορά μες την νύχτα την ψιθυρίζω ξανά και πάλι μοναχή μου:  Φόνισσα,  φόνισσα.  Θροΐζει σαν  ταφταδένια φούστα στο πάτωμα".

Η  ΑΛΛΗ  ΓΚΡΕΪΣ   (Μάργκαρετ Άτγουντ) 

 Εκδόσεις Ψυχογιός     Μετάφραση:  Αύγουστος Κορτώ


       Βασισμένο στην αληθινή ιστορία  της Ιρλανδής Γκρέης Μαρκς. (1843 Καναδάς)


Η Γκρέης κατηγορήθηκε για συνεργία σε διπλή ανθρωποκτονία και καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά η ποινή της μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη.  Θα οδηγηθεί σε άσυλο για ψυχασθενείς και θα περάσει τριάντα χρόνια φυλακισμένη στο κελί της φυλακής προτού ελευθερωθεί.  
Το μεγάλο ερώτημα που θέτει η συγγραφέας είναι "το έκανε;" ή "δεν το έκανε;"


"Το αν κρίθηκα δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία. Ο κόσμος θέλει έναν ένοχο. Όταν διαπράττεται ένα έγκλημα θέλουν να ξέρουν ποιος το έκανε. Δεν τους αρέσει να μην ξέρουν".

"Το κοινό πάντα προτιμά ένα φιλήδονο μελόδραμα από μια απογυμνωμένη ιστορία απλής ληστείας"

Η γνώμη του κοινού σε τέτοιες περιπτώσεις  είναι ένας παράγων σημαντικός που μπορεί να διαμονοποιήσει ένα αθώο θύμα, ειδικά αν είναι γένους θηλυκού και το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμα και τα ολοφάνερα στοιχεία. Ανάλογα με το πώς λέγεται μια ιστορία, ο τρόπος που παρουσιάζεται στο κοινό, μπορεί να επηρεάσει την κοινωνία, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τα μέσα ενημέρωσης.

Η νεαρή Ιρλανδή μετανάστρια που δούλευε ως υπηρέτρια στον Καναδά, κατηγορείται ότι μαζί με τον επιστάτη της φάρμας σκότωσαν  το αφεντικό τους και την οικονόμο του σπιτιού.
Ο επιστάτης εκτελείται και η Γκρέης θα γευτεί τη σκληρή αντιμετώπιση του ψυχιατρείου και της φυλακής. Υπάρχει όμως ένας γιατρός που θα ασχοληθεί σοβαρά μαζί της, ερευνώντας την υπόθεση και την ψυχή της Γκρέης. Τη βάζει να του διηγηθεί τη ζωή της από τότε που θυμάται τον εαυτό της στα χρόνια της υπομονής και της ανέχειας, όταν οι γονείς της είχαν παγιδευτεί μέσα σ' ένα κυκεώνα επιβίωσης. 

"Τη μητέρα μου τη θυμάμαι πάντα σε ενδιαφέρουσα, και ο πατέρας να έχει μπουχτίσει με τα γεννητούρια, να μπεκρουλιάζει, να αγριεύει και να βρίζει... Κι εγώ έβαζα τα κλάματα γιατί νόμιζα ότι θα τη σκοτώσει".

 Ύστερα του λέει για την μετανάστευση στον Καναδά, αφού "ο πεινασμένος δεν διαλέγει τι θα φάει και δεν είχαν κι άλλη πόρτα ανοιχτή".  Οχτώ εβδομάδες ταξίδι με το καράβι για να διασχίσουν τον Ατλαντικό. Ένα τραγικό ταξίδι.

"Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να τα ξεχνούν οι πάντες και να μην μιλά ποτέ ξανά κανείς για δαύτα".

Ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα που απεικονίζει μια ολόκληρη εποχή με τα ήθη της κοινωνίας του 19ου αιώνα με κυρίαρχο άξονα την αδυσώπητη πατριαρχία.


Κ.Μ